Kırklı yaşlarımın ortalarındaydım ve bir akşam vakti yollarımız kesişmişti o azınlıklara mensup ilginç hatunla. Biraz arkadaşlık, biraz dostluk, biraz ilişki, ortaya karışık bir şey yaşamıştık işte kısa bir zaman diliminde.
Bir ara hayatı, yaşı, yaşlanmayı konu ettiğimiz sohbetin bir yerinde ciddi bir edayla yüz hatlarıma bir süre bakmış şöyle demişti:
“Halim Bahadır bana öyle geliyor ki, sen muhtemelen üç yüz yıl yaşarsın… Öyle hissediyorum…”
Sonra efendim, hayatımda çok şey kısa devre yaptığı için o ortaya karışık vaziyet de bitti gittiiiii…
Bu anı nereden mi düştü zihnime şimdi?
İki yıl önce aklımı başıma topladığım nadir anlardan birinde, ağır içki denen haydutu hayatımdan def etme kararı almıştım. Yaş altmışın ilk yıllarını çoktan geride bırakmıştı. Ve ağır demin perdelediği bir yığın ağrı sızı, tansiyon, mide dertleri yattıkları yerden yavaş yavaş ayağa kalkarak günün her saatinde kendilerini hatırlatır oldular. Bir ara paniğe kapılır gibi de oldum, delikanlılığın alemi yok bu alanda…
Yahu, Facebook’a girerken neredeyse dua eder hale gelmiştim. Zira hemen hemen her gün ya tanıdık birilerinin ölüm haberini alıyor, ya da bir başkasının ağır bir ameliyat geçirdiğine dair bir paylaşım düşüyordu önüme. Kimi benden çok daha genç, kimi benim yaşlarda, kimisi daha yaşlı.
Üç beş ay sonra da oturup ciddi ciddi düşündüm…
Aile uzun yaşıyor. Genetik sağlam. Onulmaz, kronik dertler yok. Ben de sert bir hayat yaşamama karşın, hala temel değerler yerinde. Vücut boy, kilo cart curt endeksinde sıkıntı yok. Bu durumda da şöyle düşünmeye başladım artık:
Sana bahşedilmiş en büyük armağan olan hayat böyle bir şey efendi! Ağrın, sızın, dertlerin geçmişinin sana şimdiki zamandaki hediyeleri… Ancak hayattasın. Hedeflerin var. Ve de kendine iyi bakıyorsun. Bunu öğrendin. Yalnızlıkla başa çıkmak senin için dert bile değil artık. O en kral dostlarından biri. Bak, onca sersemliklerine rağmen bu yaşa kadar gelmeyi başardın. Ve sana 300 yıl ömür biçen o sevimli hatunun yüzünü kara çıkarma ey fani…
Ve unutma…
Her sabah keyifle uyanmaya devam et, ne sıkıntın olursa olsun. Islık çal, bir şarkının melodisine dal… Günü selamla. Sonra müziği devreye al. Kuş seslerini dinle. Hala hayatta olduğun için şükret. Zira aslolan hayatta olmaktır! Elindekilerin değerini bil. Çorbanı iç, istersen kahvaltı yap. İkisi birlikte de gider ha… Gününü planla. Ya da yuvarlan git… Ve ne olursa olsun üretmeye, okumaya, araştırmaya, öğrenmeye devam et…
Bedensel ve psikolojik arızalar, bir hayat yaşadığının ve dahası onu çok az insana nasip olacak şekilde dolu dolu yaşadığının bir nişanesidir usta! İyi şeyler de oldu kötü şeyler de elbette. Ancak, bu da hayatın içinde…
İmdi… Ağrı sızılarından artık hiç söz etme. Kendini uzun bir yaşama hazırla…
Şu Facebook’tan da olabildiğince uzak dur…