Siyasette bazen söylenen sözler, söylenmeyenlerden daha fazla şey anlatır…Bir tarafta “Tanımıyorum, nasıl birlikte para dağıtacağız?” diyen bir siyasetçi; diğer tarafta “Beni günah keçisi ilan etmeyin” diye serzenişte bulunan bir belediye başkanı...

CHP'nin 38. Kurultayı ile ilgili açılan ve önceki gün karara bağlanan ceza davasından söz ediyorum…

Açılan davada, “aynı suçtan yargılanan” zamanın CHP İstanbul İl Başkanı Özgür Çelik ile aralarında seçilmiş İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun da bulunduğu 9 kişi, 2 yıl bir ay ceza aldı ve siyasetten men edildi. Aynı davanın sanığı olan İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay ise (Bir süre önce seçildiği CHP’den istifa edip AKP’ye geçti) beraat etti. Hal böyle olunca; söz konusu dava, siyasette güvenin, sadakatin, ahlakın ve hukukun tartışıldığı bir davanın adı haline geldi.

Kanımca; siyasetin en tehlikeli tarafı, iddiaların zamanla hükme, söylentilerin de gerçeğe dönüşmesidir. Oysa hukukta esas olan, kimin daha yüksek sesle konuştuğu değil, kimin neyi kanıtladığıdır.

Özgür Çelik'in savunmasındaki en çarpıcı bölüm, “Cemil Tugay'ı kurultayda görsem tanımam. Nasıl birlikte para dağıtacağız?” sözleriydi. Bu cümle, yalnızca bir savunma cümlesi değil. Aynı zamanda iddianamenin dayandığı ilişkiler ağına yönelik bir itiraz. Çelik, kurultay döneminde Tugay'la tanışmadığını, telefon numarasını ancak Tugay büyükşehir belediye başkanı seçildikten sonra kaydettiğini söylüyor. Hatta kurultay dönemine ilişkin bir HTS kaydının bulunması halinde siyaseti bırakacağını açıklıyor. Bu iddianın doğruluğu elbette mahkeme kayıtları ve teknik verilerle değerlendirilmelidir. Ancak bir sanığın böylesine açık bir meydan okuması karşısında şu sorunun cevabı önemlidir: İddia edilen suç ortaklığı hangi somut delillerle kurulmuştur?

Cemil Tugay ise kendisine yöneltilen suçlamaları reddediyor. Özgür Özel'i desteklediğini, delegelerle görüştüğünü kabul ediyor; ancak kimseye menfaat temin etmediğini ve etik dışı bir görüşmenin parçası olmadığını söylüyor. Tugay'ın savunmasında da haklı bir hukuk ilkesi var: Suç, söylentiyle değil, delille ispatlanır. Fakat burada başka bir sorun ortaya çıkıyor. Tugay'ın beraat etmesi, diğer sanıkların suçlu olduğunu kendiliğinden kanıtlamadığı gibi, diğer sanıklara ceza verilmesi de Tugay'ın beraatini tartışılmaz hale getirmez. Zira hukuk ve adalet, kişiye göre değil, delile göre işler.

Cemil Tugay'ın CHP'den ayrılarak AKP'ye geçmesi, bu davanın en tartışmalı siyasi boyutlarından biri… Çünkü Tugay, CHP'nin oylarıyla İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı seçilmiş bir isim. CHP'nin değişim sürecinde Özgür Özel'i desteklediğini de kendisi açıkça ifade ediyor. Bugün ise AKP saflarında.

Bir siyasetçinin parti değiştirmesi hukuken mümkündür. Ancak seçmenin verdiği siyasi yetki, yalnızca bir makamın değil, aynı zamanda bir siyasi temsil ilişkisinin de sorumluluğunu beraberinde getirir. İzmir seçmeni Cemil Tugay'a oy verirken yalnızca bir kişiyi değil, CHP'nin yerel yönetim anlayışını ve siyasi programını da tercih etti. Dolayısıyla Tugay'ın parti değiştirmesi, hukuki bir tercihin ötesinde, siyasi meşruiyet ve seçmen iradesi bakımından da tartışılmalıdır. Öte yandan, “Tugay’da ceza almalıydı” demek istemiyorum ama bir siyasetçinin parti değiştirmesi, onun beraat etmesinin gerekçesi olamaz. Aynı şekilde, siyasi tercihi nedeniyle bir başkasının mahkûm edilmesi de kabul edilemez. Bu bağlamda, Özgür Çelik'in “Cemil Tugay AKP'ye geçtiği için beraat, Özgür Çelik’e ceza mı?” sorusu tam da bu nedenle önemlidir. Bu soru, mahkemenin kararının hukuki gerekçesinden bağımsız olarak, kamuoyunun adalet duygusuna yöneltilmiş bir sorudur.

Cemil Tugay'ın CHP'den AKP'ye geçmesi ayrı bir siyasi tartışmadır. Beraat etmesi ayrı bir hukuki sonuçtur. Özgür Çelik'in mahkûmiyeti ise ayrıca değerlendirilmesi gereken bir yargı kararıdır. Bunları birbirine karıştırırsak adaleti de siyaseti de doğru okuyamayız. Siyaset, yalnızca hukukun değil, vicdanın da terazisinde tartılır. Ve o terazide herkesin bir gün kendi hesabını vermesi gerekir.