Geçmişin muhasebesini yapmak başka, geçmişe mahkûm yaşamak başka... Geçmişi unutmayalım. Ama geçmişte de yaşamayalım! Bizim galiba en büyük toplumsal hastalıklarımızdan biri bu. Dün yaşananları bugünün gerçekleriyle değerlendirmek yerine, bugünü sürekli dünün başarıları ya da başarısızlıkları üzerinden okumaya çalışıyoruz. Bir türlü geçmişin gölgesinden çıkamıyoruz. Başarılarımızı anlatırken dünün kahramanlıklarına sığınıyor, başarısızlıklarımızı tartışırken de geçmişin hatalarını birbirimizin sırtına yüklüyoruz.
Bardağın dolu tarafından bakmayı neredeyse unutmuş, boş tarafını büyütmeyi alışkanlık haline getirmişiz. Oysa hayatın da siyasetin de değişmeyen bir gerçeği var: Zamanı geri döndürmek mümkün değil! Çünkü mesele, dün ne olduğumuz değil; bugün nerede durduğumuz ve yarın nerede olmak istediğimizdir.
***
Türkiye siyasetinin fotoğrafına bakalım...
Yıllardır aynı tartışmaların, aynı suçlamaların, aynı siyasi hesaplaşmaların etrafında dönüp duruyoruz. Bir taraf geçmişin başarılarını anlatıyor, diğer taraf geçmişin yanlışlarını sıralıyor. İktidar muhalefeti, muhalefet iktidarı geçmiş üzerinden mahkûm etmeye çalışıyor.
Peki, bütün bu tartışmaların sonunda vatandaşın hayatında ne değişiyor? Emeklinin geçim sıkıntısı azalıyor mu? Gençlerin gelecek kaygısı ortadan kalkıyor mu? Üretici önünü görebiliyor mu? Eğitimde, hukukta, ekonomide, adalette yarına ilişkin güven veren bir tablo ortaya konulabiliyor mu?
Hal böyleyken; demokrasiye ve cumhuriyete bağlı olduğunu söyleyen siyasi iktidar, hukuku tartışılır hale getirip, yargıya güveni yerle yeksan ediyor… Televizyonlara el koyuyor, gazetecileri hapse atıyor, belediye başkanlarını tutukluyor… Temel hak ve özgürlükler hak getire… Ülkenin en çok izlenen kanallarından Tele 1 ve Halk TV’den sonra SZC TV’ye de kayyım atıyor…
İşte asıl mesele burada! Siyaset, geçmişin başarı ve başarısızlıklarını birbirine karşı kullanma sanatı değildir. Siyaset, toplumun geleceğini inşa etme sorumluluğudur. İktidar olmak; her ne kadar aleyhinde olsa da muhalefete katlanabilme sabrıdır.
***
YENİ Parti'nin ilk olağan kurultayı, bu açıdan üzerinde durulması gereken önemli bir siyasi gelişmeydi. "Türkiye Yenileniyor" sloganıyla gerçekleştirilen kurultayda Özgür Özel, yeniden genel başkan seçildi. Kurultayda Atatürk'ün Cumhuriyet değerleri, demokrasi, hukuk, adalet, sosyal devlet ve ekonomik refah vurguları öne çıktı. Bunlar elbette siyasi iddialar ve hedeflerdir. Ancak her siyasi iddianın gerçek değeri, kürsüden ifade edildiği gün değil, hayata geçirildiği gün ortaya çıkar.
Bu bağlamda YENİ Parti'nin önünde önemli bir sınav bulunuyor. Yeni bir siyasi yapılanma olmak, tek başına yeni bir siyaset üretmek anlamına gelmez. Yeni isimler, yeni kadrolar, yeni sloganlar ve yeni bir örgütlenme modeli elbette önemlidir. Ancak asıl yenilik, düşünce biçiminde, siyaset yapma kültüründe ve çözüm üretme kapasitesinde gerçekleşmelidir. Geçmişin siyasi alışkanlıklarını yeni bir tabelanın arkasına saklamakla değişim gerçekleşmez. YENİ Parti'nin de diğer bütün siyasi aktörlerin de kendilerine sorması gereken esas soru şudur: Biz geçmişin hangi hatalarından ders çıkardık ve geleceğin hangi sorunlarına hangi somut çözümleri hazırladık? Kurultay salonundaki coşku, yarının başarısının garantisi değildir. Asıl başarı, o coşkuyu örgütlü çalışmaya, toplumsal güvene ve uygulanabilir politikalara dönüştürebilmektir.
***
Son söz olarak; bütün bu söylediklerim YENİ Parti özelinde Türkiye’yi yöneten ya da yönetme iddiasında olan tüm siyasi partilerimiz için geçerlidir.
Unutmayalım... Geçmiş, ders almak içindir; orada yaşamak için değil. Gelecek, hayal kurmak içindir; onu tesadüflere bırakmak için değil. Ve en önemlisi... Yazının girişinde de vurguladığım gibi; zamanı geri döndüremeyiz. Dünü değiştiremeyiz. Ama bugünü değiştirebilir, yarını şekillendirebiliriz. Yeter ki geçmişin gölgesinde yaşamaktan vazgeçip geleceğin sorumluluğunu üstlenelim. Çünkü; yarın artık bugündür!