Dostlarımın sevinçlerine,
Hep ortak oldum …
Güldüm,
Alkışladım,
Sevindim…
HHH
Kendi sevinçlerime gelince ?…
Ne diyeyim ?
Ne bileyim ?
Sanki sevinçlerim bana,
Cimri davrandılar…
Belki,
Hayat bana,
Fazla sevinç ayırmadı…
Belki de ben,
Gelen sevinçleri paylaşacak kadar cömert olamadım !…
Ne tuhaf ?
Herkesin sevincine davetliydim …
Kendim,
Kendi sevincime davetsiz kaldım …
HHH
İnsan bazen yalnızlığını,
Ağlarken değil,
Sevinecek bir şey bulamadığında anlıyormuş !…
Veee !…
Geriye dönüp baktığımda ?
En çok şuna üzülüyorum ?
Ben,
Herkesin sevincine yetiştim,
Kendi sevincime hiç sıra gelmedi …
Kendi sevincime,
Kendim tanıklık ettim…
HHH
Son akışın,
Ölümle sonlandığı hayatta …
Bazen,
Acı sessiz kalır…
Gözler,
Yalancıktan gülümser…
Yükü sırtlayan,
Kalp ağlar …
Bir de,
Ağlarsa analar ağlar …
Hani derler ya ?
Gerisi yalan ağlar …
HHH
Not :
Bugün …
Gazeteciliğine
Ahlakına
Dürüstlüğüne
Dostluğuna
Gıptayla baktığım,
Çok sevdiğim,
Duayen bir meslek büyüğümle sohbet ettim…
Dedi ki bana ?
“ arkadaş ben tüm dostlarımın,
Sevinçlerine ortak oldum,
ama “ kendi sevinçlerimi onlarla paylaşamadım “…
Ben de,
Çok etkilendim, duyguya boğuldum…
Aha bu yazıyı o vesileyle yazdım …
