İnsanlık tarihinin en güçlü çağrılarından biri tek bir kelimeyle başladı:
Oku.
Bilmek için oku.
Anlamak için oku.
Düşünmek için oku.
Ama çoğu zaman fark edilmeyen başka bir şey daha var:
Okumak kadar dinlemek de bir erdemdir.
Bugün etrafımıza baktığımızda ilginç bir manzara görüyoruz.
Herkes konuşuyor.
Herkes anlatıyor.
Herkes fikrini söylüyor.
Ama kimse kimseyi gerçekten dinlemiyor.
Bir masada dört kişi oturuyor.
Dört ayrı hikâye anlatılıyor.
Ama aslında dört kişi de sadece kendi konuşma sırasını bekliyor.
Dinlemek artık bir ihtiyaç değil,
neredeyse bir sabır sınavına dönmüş durumda.
Oysa dinlemek sadece kulakla yapılan bir eylem değildir.
Dinlemek; anlamaya niyet etmektir.
Bugün milyonlarca cümle sosyal medyada dolaşıyor.
Herkes bir şey söylüyor.
Ama ilginçtir…
Bu kadar çok sözün arasında anlam giderek azalıyor.
Çünkü herkes anlatıyor,
ama kimse gerçekten duymuyor.
Belki de çağımızın en büyük eksikliği bilgi değil.
Bilgi artık her yerde.
Eksik olan şey şu:
Anlamaya çalışmak.
Okumayı öğrendik.
Yazmayı öğrendik.
Konuşmayı öğrendik.
Ama galiba en zor olanı öğrenemedik:
Dinlemeyi.
Belki de yeniden başlamamız gereken yer tam burasıdır.
Biraz daha az konuşmak,
biraz daha çok dinlemek…
Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey bir cevap değildir.
Sadece gerçekten dinlendiğini hissetmektir.
Ama galiba bu çağın en büyük ironisi şu:
Herkesin söyleyecek çok şeyi var…
Ama kimsenin dinleyecek vakti yok.
