Tabiatın albenisi,
Çiçekler…
İnsanların albenisi,
Çocuklardır …
*
Ne gariptir ki ?
Eğitim kurumlarımızdaki çocuklar,
Öldürülüyor …
Ailelerin çığlıklarının yanında,
Yönetimler ve sorumluları,
Sessizliği seçiyor …
Sebep- sonuç ilişkisini,
Masaya yatıran yok !…
Herkes,
Bir birini suçlayan pozisyonlar alıyor …
Yüzler,
Gözler,
Sözler,
Yalan süzgecinde kıvranıyor …
Sosyal dönüşümün,
Hazırlayıcılarının dışında,
Kimse farkında değil …
Doğru ile yanlış,
Yer değişti…
Okuyanlar,
Okumayanların kölesi yaptırıldı …
Hal böyleyken!
Sonuç değişmiyor …
Geriye kalan ?
Anaların göz yaşları…
Çocukların mezar taşları …
*
Peki !
Suçlu kim ?
Aslında suçlu yok,
Suçlular var ?…
Sen,
Ben,
O,
Siz- biz - hepimiz …
Bireylerden başlayarak,
Devletin tüm katmanları …
Piyasanın,
Tüm sektörleri ..
Halkın,
Tüm yığınları …
*
Evet !
Suçlu yok !
Suçlular var ?
Hep birlikte,
Hepimiz suçluyuz !…