Dünyanın…
Tüm coğrafyalarına,
Tüm ırklarına - renklerine,
Tüm dillerine - dinlerine,
Tüm yönetenlerine - yönetilenlerine …
Bakıyorum ?
Düşünüyorum - kıyaslıyorum …
***
Her coğrafyada…
Çocuklar,
Aynı içtenlikle gülüyorlar…
Anneler,
Aynı kaygıyla bekliyorlar…
Benzer,
Acıları paylaşıyorlar…
Sonuçta ?
Tüm insanlar,
Aynı acıyla susuyorlar ?
Ölüm …
Değişen ekstra bir şeyin olmadığını görüyorum…
Kimi aynı acıyı paylaşıyor…
Kimi seyirci kalıyor…
Acının…
Dili,
Yoktur…
Dini,
Yoktur…
Coğrafyası yoktur…
***
Ama ne var ?
Acıyı ve mutluluğu
Birbirinden ayıran,
Ön yargı var …
Öyle ki !
İnsanın,
İnsana yabancılaşmasının binlerce bahanesini uydurup yaşatıyorlar…
Dolayısıyla…
İnsanlıkla övünen insanın,
Çoğu zaman en çok insana yabancılaşması,
Yaşam biçimini oluşturuyor…
Hal böyle olunca da,
İnsanlık ilerliyor,
Ne yazık ki !
Vicdanlar uzaklaşıp geriliyor …
İnsanlığın sınırı,
Haritalarda değil,
Vicdanlarda çizilebilmelidir …
Ama ne yapalım ?
Umut adında,
Canlının bekleyişini besleyen duygu hep var …
Umut olduğu sürece,
İnsanın insana yabancılaşması da,
Sürüp gidecek bu hayatta …