Değerli basın emekçileri, sevgili Bursalılar, doğasına, suyuna, toprağına ve yaşam alanlarına sahip çıkan tüm dostlarımız;
Bugün burada yalnızca Hasanağa Göleti'ni ve çevresindeki ormanları korumak için değil, Bursa'nın dört bir yanında giderek artan taş ocaklarına, kalker ocaklarına, maden sahalarına ve bu faaliyetlerin yarattığı ekolojik yıkıma karşı ortak sesimizi yükseltmek için bir aradayız.
Çünkü bugün Hasanağa'da, Kayapa'da, Kuruçeşme'de, İnegazi'de ve Bursa'nın farklı bölgelerinde yaşananlar birbirinden bağımsız değildir. Kentimizin ormanları, su kaynakları, tarım alanları ve doğal yaşam alanları her geçen gün daha fazla madencilik faaliyetinin baskısı altında kalmaktadır.
Bir tarafta yıllar içerisinde oluşmuş orman ekosistemleri, yaşamını bu topraklardan sağlayan üreticiler, su kaynakları ve doğal yaşam; diğer tarafta ise sürekli genişleyen maden sahaları, patlatmalar, hafriyat çalışmaları ve ağır tonajlı kamyonlar bulunmaktadır.
Bizler Bursa'nın geleceğinin bu şekilde şekillendirilmesini kabul etmiyoruz!
Çünkü ormanlarımız yalnızca ağaçlardan, derelerimiz yalnızca sudan, toprağımız yalnızca ekonomik değeri olan bir araziden ibaret değildir. Bunların tamamı yaşamın kendisidir.
Bugün bulunduğumuz Hasanağa ve çevresi, karşı karşıya olduğumuz tehdidin en somut örneklerinden biridir.
Burada, hepimizin gözleri önünde çok açık bir çelişki bulunmaktadır.
Bulunduğumuz bölgedeki tabelada açıkça “HASANAĞA BAL ORMANI” yazmaktadır. Üstelik bu tabela, Bursa Orman İşletme Müdürlüğü ve Kayapa Orman İşletme Şefliği tarafından yerleştirilmiştir.
Tabelanın üzerinde bir başka ifade daha bulunmaktadır:
“Köklerinde hayat var.”
Evet, köklerinde hayat var!
Ancak bugün bizler, köklerinde hayat olan bu ormanların madencilik faaliyetlerinin baskısı altında kalmasını konuşuyoruz.
Arıların, kuşların, yaban hayvanlarının, bitkilerin ve sayısız canlının yaşam alanı olan bu ormanların taş ocaklarıyla parçalanmasına karşı çıkıyoruz.
Buradan yetkililere soruyoruz:
Bir yandan bu alanları bal ormanı olarak tanımlayıp doğal değerlerini korumaya çalışırken, diğer yandan aynı bölgedeki orman alanlarının madencilik faaliyetleriyle tahrip edilmesine nasıl göz yumulabilir?
Arıcılığı, biyolojik çeşitliliği, orman ekosistemini ve doğal yaşamı desteklemek için ayrılan alanların çevresinde patlatmaların, toz bulutlarının ve ağır iş makinelerinin yarattığı baskı nasıl görmezden gelinebilir?
Bir ormanın değerini tabelalarla anlatmak yeterli değildir. O ormanı gerçekten korumak gerekir.
Ormanlara yalnızca isim vermek değil, yaşam hakkı tanımak zorundayız!
Değerli dostlarımız;
Kayapa Mahallesi'nde faaliyet gösteren kalker ocağına ilişkin hazırlanan 2 Ekim 2026 tarihli Proje Tanıtım Dosyası, bölgedeki çevresel baskının boyutlarını ortaya koymaktadır.
Dosyada mevcut 24,94 hektarlık ÇED alanında yıllık üretim kapasitesinin artırılmayacağı ifade edilmesine rağmen, yıllık patlatma sayısının 60'tan 72'ye çıkarılması planlanmaktadır.
Bir patlatmada kullanılacak ANFO miktarının 2.362,5 kilogramdan 5.033 kilograma, dinamit miktarının ise 126 kilogramdan 236 kilograma yükseltilmesi öngörülmektedir.
Yani üretim kapasitesinin değişmediği söylenirken, doğaya uygulanan patlatma baskısının artırılması gündemdedir.
Daha da önemlisi, söz konusu maden ruhsat sahasının tamamı orman alanı içerisinde bulunmaktadır.
Bu durum yalnızca birkaç ağacın kesilmesi veya belirli bir alanın kazılması meselesi değildir. Orman toprağının sıyrılması, doğal yaşam alanlarının parçalanması, bitki örtüsünün zarar görmesi, yaban hayatının etkilenmesi ve ekosistem bütünlüğünün bozulması anlamına gelmektedir.
Üstelik proje dosyasında Hasanağa Barajı'na olan mesafe yalnızca 700 metre olarak belirtilmektedir.
Patlatmaların, kazı faaliyetlerinin ve taşınan malzemelerin su kaynakları üzerindeki olası etkileri yeterince araştırılmadan bu faaliyetlerin genişletilmesini kabul etmiyoruz.
Buradan soruyoruz:
Bu kadar önemli bir orman ve su ekosistemi üzerinde gerçekleştirilen faaliyetlerin toplam çevresel etkileri bilimsel olarak ortaya konulmuş mudur?
Bölgedeki tüm taş ocaklarının, kalker ocaklarının, maden sahalarının ve bunlara bağlı tesislerin yarattığı toplam ekolojik yük hesaplanmış mıdır?
Ormanların, su kaynaklarının ve yerleşim alanlarının bu baskıyı ne kadar taşıyabileceği değerlendirilmiş midir?
Bizler doğanın taşıma kapasitesinin şirketlerin üretim hedeflerine göre belirlenmesini kabul etmiyoruz!
Sevgili Bursalılar;
Madencilik faaliyetlerinin yarattığı sorunlar yalnızca ocak sahalarıyla sınırlı değildir.
Bölgedeki faaliyetlerle bağlantılı olarak yılda 54 bin ağır tonajlı kamyon seferinin trafiğe eklenmesi öngörülmektedir.
Bu, yılın her gününe yayıldığında ortalama yaklaşık 148 ilave ağır tonajlı kamyon seferi anlamına gelmektedir.
Bu kamyonlar yalnızca taş taşımayacaktır.
Beraberlerinde daha fazla egzoz emisyonu, yol tozu, gürültü, trafik yoğunluğu, yol yıpranması ve trafik güvenliği riski getirecektir.
Kırsal mahallelerin yolları, bu yolları kullanan yurttaşlarımız, çocuklarımız, bisikletliler, yayalar ve tarımsal üretim yapan insanlarımız bu yükle karşı karşıya kalacaktır.
Bursa'nın zaten yoğun trafik ve hava kirliliği sorunları yaşadığı bir dönemde, ağır tonajlı araç trafiğini daha da artıracak projelerin toplumsal ve çevresel maliyetleri göz ardı edilemez.
Taş ocaklarında gerçekleştirilen patlatma, kırma, eleme, yükleme ve taşıma işlemleri sırasında ortaya çıkan toz da halk sağlığı açısından önemli bir tehdittir.
Özellikle PM10 ve PM2,5 olarak adlandırılan ince partiküller, solunum sistemi ve kalp-damar sağlığı üzerinde ciddi riskler oluşturmaktadır.
Çocuklar, yaşlılar, solunum yolu hastalığı bulunanlar ve kronik rahatsızlığı olan yurttaşlarımız bu kirlilikten daha fazla etkilenebilmektedir.
Hiç kimse evinin penceresini açarken tozdan, çocuğunu okula gönderirken ağır tonajlı kamyonlardan, yaşadığı mahallede nefes alırken hava kirliliğinden endişe etmek zorunda değildir.
Halk sağlığı hiçbir şirketin ekonomik kazancından daha değersiz değildir!
Temiz hava solumak, sağlıklı suya ulaşmak, güvenli bir çevrede yaşamak ve doğanın sunduğu yaşam koşullarından yararlanmak herkesin hakkıdır.
Değerli basın emekçileri;
Bursa yalnızca sanayisiyle değil, Uludağ'ıyla, ormanlarıyla, gölleriyle, akarsularıyla, verimli ovalarıyla ve tarımsal üretimiyle de var olan bir kenttir.
Ancak bugün Bursa'nın doğal varlıkları çok yönlü bir baskı altındadır.
Bir yanda sanayi faaliyetlerinin ve plansız yapılaşmanın yarattığı çevresel sorunlar, diğer yanda tarım arazilerini, ormanları ve su havzalarını tehdit eden projeler bulunmaktadır.
Bunlara her geçen gün yeni maden ve taş ocağı faaliyetlerinin eklenmesi, kentimizin ekolojik geleceği açısından ciddi bir tehdit oluşturmaktadır.
Özellikle iklim değişikliğinin, kuraklığın ve su sıkıntısının giderek daha fazla hissedildiği günümüzde orman alanlarını ve su havzalarını korumak artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Ormanlar yalnızca ağaç toplulukları değildir. Toprağı koruyan, su döngüsünü destekleyen, karbon tutan, sıcaklıkları dengeleyen ve sayısız canlıya ev sahipliği yapan bütüncül ekosistemlerdir.
Bir ormanın ortadan kaldırılmasıyla yalnızca ağaçlar değil, o ormanda var olan yaşam ilişkileri de zarar görür.
Yıllar içerisinde oluşmuş bir orman ekosisteminin, madencilik faaliyetleri sona erdikten sonra birkaç fidan dikilerek eski hâline getirilebileceğini düşünmek gerçekçi değildir.
Bugün kaybettiğimiz bir ormanı, bozduğumuz bir su havzasını ve tahrip ettiğimiz bir yaşam alanını ekonomik kazançla geri getiremeyiz.
Bursa'nın geleceği daha fazla taş ocağına, daha fazla patlatmaya ve daha fazla ormansızlaşmaya mahkûm değildir.
Buradan açıkça ifade ediyoruz:
Bizler üretime, istihdama veya toplumun ihtiyaçlarının karşılanmasına karşı değiliz.
Ancak üretim adı altında ormanların yok edilmesine, su kaynaklarının tehlikeye atılmasına, tarım alanlarının zarar görmesine ve halk sağlığının ikinci plana itilmesine karşıyız.
Gerçek kalkınma, doğayı tüketerek değil, doğal varlıkları koruyarak mümkündür.
Bir projenin ekonomik getirisi hesaplanırken o projenin ormanlara, suya, toprağa, havaya, insan sağlığına ve gelecek kuşaklara yüklediği bedel de hesaba katılmalıdır.
Üstelik Bursa'daki madencilik faaliyetlerinin en önemli sorunlarından biri, projelerin çoğu zaman birbirinden bağımsız ele alınmasıdır.
Bir taş ocağının etkisi ayrı, diğer kalker ocağının etkisi ayrı, kırma-eleme tesisinin etkisi ayrı, nakliye faaliyetlerinin etkisi ayrı değerlendirildiğinde ortaya çıkan toplam çevresel yük göz ardı edilmektedir.
Oysa aynı bölgede faaliyet gösteren işletmelerin oluşturduğu toz, gürültü, titreşim, trafik yoğunluğu, su kullanımı ve orman tahribatı birikerek büyümektedir.
Bu nedenle yalnızca tek tek projelerin değil, Bursa'nın bütününde mevcut ve planlanan madencilik faaliyetlerinin kümülatif, yani birikimli çevresel etkilerinin değerlendirilmesi gerekmektedir.
Bursa'nın doğası parça parça değerlendirilerek bütün olarak yok edilemez!
Burada ayrıca madencilik faaliyetlerinin planlama süreçleriyle ilişkisine de dikkat çekmek istiyoruz.
Madencilik izinleri bugün büyük ölçüde mekânsal planlardan bağımsız biçimde, ruhsat ruhsat ele alınmaktadır. Hangi alanların orman, su havzası, tarım ya da yerleşim alanı olarak korunacağını belirleyen çevre düzeni planlarının, madencilik faaliyetlerine ilişkin karar süreçlerinde yeterince belirleyici olmaması önemli bir sorundur.
Ocaklar, plan kararlarıyla belirlenmiş yaşam alanlarının hemen yanı başında, bütüncül planlama yaklaşımı gözetilmeden genişleyebilmektedir.
Oysa Çevresel Etki Değerlendirmesi süreçlerinde bir projenin yalnızca kendi başına yarattığı etkilerin değil, mevcut ve onaylanmış diğer projelerle birlikte ortaya çıkabilecek kümülatif etkilerinin de değerlendirilmesi gerekmektedir.
Nilüfer'in orman alanları, su havzaları ve yerleşim alanları ile maden sahalarının çakışması, tek tek ruhsat dosyaları üzerinden değil, Bursa'nın bütününü kapsayan çevre düzeni planlaması ölçeğinde ele alınmalıdır.
Çünkü planlama yalnızca yapılaşma alanlarını belirlemek değildir. Aynı zamanda hangi doğal alanların korunacağını, su havzalarının nasıl güvence altına alınacağını ve yerleşim alanlarının hangi çevresel risklerden uzak tutulacağını belirlemektir.
Ormanların, tarım alanlarının, su kaynaklarının ve yerleşim bölgelerinin korunması, ruhsatlandırma süreçlerinde sonradan değerlendirilecek ikincil bir mesele değil, bütün kararların temelini oluşturan bir kamu yararı sorumluluğu olmalıdır.
Bugün Hasanağa'da karşı çıktığımız anlayış, yarın başka bir ilçemizin ormanında, başka bir köyümüzün merasında veya başka bir su havzasında karşımıza çıkabilir.
Bu nedenle mücadelemiz yalnızca tek bir ocakla, tek bir ruhsatla veya tek bir mahalleyle sınırlı değildir.
Bizler Bursa'nın tamamında doğal yaşam alanlarını, ormanları, su kaynaklarını, tarımsal üretimi ve halk sağlığını tehdit eden madencilik faaliyetlerine karşı ortak bir duruş sergiliyoruz.
Çocuklarımıza daha fazla taş ocağı, daha fazla toz, daha fazla patlatma ve daha az orman bırakmak istemiyoruz.
Çünkü bizler bu toprakların yalnızca bugünkü kullanıcıları değil, gelecek kuşaklara karşı sorumluluk taşıyan emanetçileriyiz.
Nilüfer Kent Konseyi, DOĞADER ve TMMOB Bursa İl Koordinasyon Kurulu olarak; bilimden, kamu yararından, halk sağlığından, ekolojik dengeden ve yaşam hakkından yana durmaya devam edeceğiz.
Bugün Hasanağa'da yükselttiğimiz ses yalnızca Nilüfer'e değil, Bursa'nın bütün ilçelerine, bütün ormanlarına, bütün su havzalarına ve bütün yaşam alanlarına sahip çıkma çağrısıdır.
Bu mücadele yalnızca bir çevre mücadelesi değil; sağlıklı bir kentte yaşama, doğal varlıklarımızı koruma ve geleceğimizi savunma mücadelesidir.
Bursa'nın ormanları taş ocağı olmasın!
Hasanağa Göleti yok olmasın!
Ormanlarımız, suyumuz, toprağımız ve havamız şirketlerin kâr hesaplarına teslim edilmesin!
Doğamızdan, yaşam alanlarımızdan ve geleceğimizden vazgeçmiyoruz!
Kamuoyuna saygıyla duyuruyoruz.
